(ท่องจำ)

        ครั้นสอนแล้ว พระอุปัชฌาย์จะชักอังสะออกจากไตร ผู้บรรพชาจึงนั่งคุกเข่าขึ้น แล้วพระอุปัชฌาย์จะสวมอังสะให้ เสร็จแล้วท่านจะบอกถึงธรรมเนียมการนุ่งห่มของพระภิกษุสามเณร นุ่งให้ได้ปริมณฑล คือเบื้องบนให้ปิดสะดือ เบื้องล่างให้เพียงครึ่งแข้ง แล้วผู้บรรพชาถอยกลับเดินออกไปนุ่งหรือครองผ้าจีวร เสร็จแล้วเข้าไปหาพระอาจารย์ รับเครื่องสักการะถวายท่านแล้วกราบ ๓ ครั้ง นั่งคุกเข่าประนมมือ เปล่งวาจาขอสรณะและศีล ดังนี้

        ลำดับนั้นพระอาจารย์จะบอกให้รู้ว่าการบรรพชาเป็นสามเณรสำเร็จด้วยสรณคมน์เพียงเท่านี้ สามเณรพึงสมาทานสิกขาบท ๑๐ ประการ ว่าตามพระอาจารย์ไปทีละข้อ ดังนี้

                                   ปาณาติปาตา เวระมะณี
                                   อะทินนาทานา เวระมะณี
                                   อะพ๎รัห๎มะจะริยา เวระมะณี
                                   มุสาวาทา เวระมะณี
                                   สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี
                                   วิกาละโภชะนา เวระมะณี
                                   นัจจะคีตะวาทิตะวิสูกะทัสสะนา เวระมะณี (นัจจะคีตะ-วาทิตะ-วิสูกะทัสสะนา)
                                   มาลาคันธะวิเลปะนะธาระณะมัณฑะนะวิภูสะนัฏฐานา เวระมะณี
                                   (มาลาคันธะ-วิเลปะนะ-ธาระณะ-มัณฑะนะ-วิภูสะนัฏฐานา)
                                   อุจจาสะยะนะมะหาสะยะนา เวระมะณี (อุจจาสะยะนะ-มะหาสะยะนา)
                                   ชาตะรูปะระชะตะปะฏิคคะหะณา เวระมะณี (ชาตะรูปะ-ระชะตะ-ปะฏิคคะหะณา)
                                   อิมานิ ทะสะ สิกขาปะทานิ สะมาทิยามิ ฯ (ว่า ๓ ครั้ง)